Jeugdige overmoed

Aldus AMDAX / Lucas Wensing


Afgelopen week was meermaals in het nieuws dat steeds meer jongeren experimenteren met crypto’s. Het journaille sprak er schande van, want al die tere kinderzielen zouden zich nog eens een flinke financiële buil kunnen vallen. Nu is die zorg niet ongegrond wanneer we de onweerstaanbare aantrekkingskracht in aanschouw nemen die obscure shitcoins op de jeugd schijnen te hebben. Maar A: is het zo’n ramp om je hoofd hard te stoten als je daarmee met vallen en opstaan wijzer wordt? En B: zegt die bezorgde toonzetting niet meer over de zender dan over het fenomeen? Behoort de schrijvende en morrende goegemeente  – ouders, columnisten, economen, bankiers, beleggers – niet simpelweg tot de generatie die zich ontheemd voelt in die virtuele wereld waarin onze kinderen zich zo intuïtief en natuurlijk voortbewegen?
 
Innovatie gaat altijd gepaard met weerstand. Op de wijs van ‘Wat de boer niet kent, dat vreet ‘ie niet’ klonk door de eeuwen heen steeds hetzelfde liedje. De introductie van de boekdrukkunst zou tot heidense taferelen leiden. Elektriciteit diende louter en alleen om Frankenstein-achtige wezens tot leven te wekken. En toen de eerste treinen het Hollandse landschap doorkruisten, waren de boeren nog bang dat hun koeien zure melk zouden geven. De opkomst van de industrie, de teloorgang van paard en wagen, de introductie van radio, televisie, computers, internet, robots en mobieltjes: nieuwe technologie gaat steevast gepaard met een felle strijd tussen doemdenkers en enthousiastelingen. Waar de een de voortekenen van de Apocalyps herkent, ziet de ander slechts vooruitgang.
 
De angst voor het onbekende is doorgaans voorbehouden aan de zittende orde; voor de generatie die het heden relateert aan het verleden en die daardoor moeite heeft om de toekomst te onderscheiden. Kinderen en jongeren hebben dat vergelijkingsmateriaal helemaal niet tot hun beschikking. Wat voor ons nieuw is, was er voor hen altijd al. Daarom glijden hun vingers razendsnel over een touchscreen waar oma nog huiverig en weifelachtig op de afstandsbediening drukt. Daarom vinden zij het vanzelfsprekend om virtuele vriendschappen aan te gaan, en serveren hun ouders die vervolgens geringschattend af als nep en onbetrouwbaar. En daarom experimenteren zij ook met cryptovaluta, terwijl de traditionele belegger of econoom wordt afgeschrikt door een technologie die hij niet begrijpt en daarom ook niet waardeert.
 
Nu slaan jonge mensen de wijze raad van ouderen doorgaans in de wind, dus al die bezorgde commentaren zullen hen niet ervan weerhouden om onbezonnen te speculeren. De lage rente verleidt niet alleen hen, maar ook vele anderen tot risicovol gedrag in de zoektocht naar rendement. En ja, in de jonge en deels ongereguleerde markt die het cryptodomein nog is, komen wildwesttaferelen, risicovol gokgedrag, exorbitante winsten en pijnlijke verliezen voor. Dat zullen ook sommige jongeren ervaren, maar dan hopelijk met een kleinere inzet en zonder al te grote gevolgen. Juist door zulke ervaringen leren zij cryptovaluta te waarderen op hun merites en hun risico’s, en ontwikkelen zij hun vermogen om een doordachte keuze te maken. Daarvan kan de gevestigde orde, vastgenageld aan huisje-boompje-beestje-krantje, nog heel wat leren. Door verandering op voorhand af te wijzen, dreigt voor hen uiteindelijk stilstand.

Ga terug naar het overzicht